ارتباطات جمعی

پسری از جنس استقامت

khosroshahi — Sat, 09 May 2009 12:42:18 GMT

صورتی آرام داشت و دندان پیشینش کمی سیاه شده بود،شعری را زمزمه می کرد که مرا راغب به گپ زدن با او کرد....

پسر بچه ای بود 10 تا 12 ساله با چثه ای متوسط، چشمانی نافذ،کتاب فارسی سال چهارم دبستان پیش رویش گشوده،سری به کتاب و نگاهی به اطراف،ترازویی رنگ و رو رفته در کنارش؛گاهی با صدایی نه چندان رسا می گفت:« آقا پسر، دختر خانم، خودتون را وزن می کنید.»

سال نو مبارک

khosroshahi — Sat, 04 Apr 2009 12:34:32 GMT

دوستان عزیزم سلام.

سال نو مبارک،صد سال به این سالها.

از خداوند مهربون، بهترینها را برای تمام مردم دنیا آرزو می کنم.امیدوارم که لبخند سهم همه آدمهای این پهنه گیتی باشه.

آرزو می کنم که با آمدن بهار طبیعت، در قلبها، نگاهها، کارها و اندیشه هایمان تغبییر ایجاد بشه،بهتر به اطرافمان نگاه کنیم،قشنگیها و زیباییها را بیشتر ببینیم، لبخندمان را از دیگران دریغ نکنیم، پرتلاش باشیم و امیدوار.

یا علی مدد.

ایرانیان و فرهنگ کار و تلاش

khosroshahi — Wed, 18 Mar 2009 19:35:18 GMT

از آنچه می نوسیم نه شاد، که محزون و غمگینم ولی چاره ای نیست جز بیان؛ هر چند مذاقهایی را خوش نیاید و دلهایی را مکدر سازد و لی باید نوشت ....

آنچه قصد دارم به طور مختصر به آن بپردازم تا شاید تلنگری بر افکار تار تنیده ایجاد شود، فرهنگ کار و تلاش در ایران زمین است.

با آنکه مدام بر خود می بالیم که ایرانی فرهنگی به گستردگی تاریخ بشر را با خود یدک می کشد و دارای فرهنگی پویا و تمدن ساز است؛ ولی در زندگی اجتماعی از رعایت کوچکترین حقوق دیگران سر باز می زنیم و همواره آسایش را در رفاه خویش و نه دیگری می یابیم.به راحتی در عرصه اجتماع، به تضییع حقوق دیگران می پردازیم و قانون گریزی و رهابی از آن را مصداقی کامل از کیاست و زیرکی قلمداد می کنیم.

در این فرهنگ ایستادن در صف به احترام دیگران، کم خردی تلقی می گردد، و عبور از چراغ قرمز و فرصت را به دیگری ندادن توانمدی محسوب می شود.

همه در تلاشند با مقدار کار کمتر پول بیشتری به دست آورند،نیروی خود را برای چندین جا ذخیره کنند و اینگونه انسانی زرنگ و دارای اندیشه به دیگران معرفی گردند.....

از رنجی که می بریم!

khosroshahi — Wed, 14 Jan 2009 15:21:18 GMT

آنهایی که داخل تهران زندگی می کنند،حتما یک دفعه گذرشون به مترو افتاده؛مگه نه؟اگه نیفتاده،خوش به حالشون....البته مترو جای پر عبرتی است؛برای آنهایی که می خواهند به مسائل و مشکلات مردم فکر کنند،راه حل ارائه بدهند،یا حس روشنفکریشان گل کنه...!

آدمهای جور واجور،که یکی از مهمترین صفت جامعه آماریشان این است که یا خودروی شخصی ندارند یا پول ندارند که سوار وسیله نقلیه شخصی بشوند،پس اول باید مثل این جامعه آماری باشی تا بتوانی آنها را درک کنی،به عمق اندیشه شان رسوخ کنی یا مهمتر از همه با آنها همدردی کنی!

از موقع سوار شدن تا موقع پیاده شدن غوغاست؛با فشار جمعیت- که همه آنهایی که فشار میارند نمی خواهند فشار بیارند؛ولی مجبورند- وارد میشی و با فشار جمعیت میایی بیرون،آخر دست هم همه بدنت بوهای ناجور می گیره،لباسات چروکیده میشه،عینکت کج میشه،کیفت له میشه و مهمتر از همه با فکری رنجیده و آزرده قدم به بیرون میگذاری و از رهای ات احساس خوشحالی می کنی و تمام مسیر بعدی را متأثر از این هستی که: چرا باید اینطور باشه...!

همانا حسین چراغ هدایت و سفینه نجات است

khosroshahi — Mon, 05 Jan 2009 12:00:18 GMT

خورشید حقیقت چقدر زیبا و پر فروغ،خودنمایی می کند. انسانها با تمام خصوصیات و افکارشان تاب ایستادن در مقابل حقیقت را ندارند؛و این،رمز جاودانگی حسین است...

او برای جان بخشیدن دوباره به ارزشهای انسانی از تمام بود خویش برای نمودی زیبا هزینه کرد؛تا به همه نشان دهد که واژه هایی چون آزادگی،شرافت،راستی،اخلاص و بندگی چه گوهرهای نایابی هستند و آنهایی که در مقابل آنها می ایستند،چقدر خوارو فرومایه اند!

حسین عازم سرزمینی گشت که عمال زر و زور و تزویر بر انسانیت سیطره داشتند و صدای حقانیت توان جوانه زدن از شورستان دلها را نداشت.

او برای اعتلای مفهومی(اسلام) برخاست که تمام مفاهیم دیگر در مقابل آن سست بنیانند و خوار و کوچک جلوه می کنند.

او و یارانش رفتند؛تا دیگر،انسانها برای تردیدهایشان بر دوراهه های حق و باطل،زنگاری بر اندیشه نداشته باشند و پیکاری را که او آغاز نمود؛تمامی ندارد و پایانی بر آن متصور نیست،چرا که تا آن زمان که حسینیان می زیند،یزیدیان بر افکار وسوسه می کنند....و چه زیبا بیان کرده اند: « کل یوم عاشورا و کل ارض کربلا » : هر روز و هر لحظه عاشورایی است و هر مکان کربلایی؛برای تصمیم گیری بر دو راهی های حق و باطل در زندگی....

چشمهایی که انسانیت را نمی بینند!

khosroshahi — Wed, 31 Dec 2008 10:51:18 GMT

همه شما این روزها از اوضاعی که در غزه در حال روی دادن است؛آگاهید.یک عده مردم بی گناه،بازیچه دست کسانی شدند که چشمهایشان را به روی همه پاکیها بسته اند.کودکان بی پناه و زنان بی دفاع را نمی بینند و صدای قلبهایی که ازترس و اظطراب می تپند را نمی شنوند....

تفکری مسموم فضای خاورمیانه را فرا گرفته،بوی تعفن نسل کشی فضا را پر کرده است،کسانی هستند که بر بی مهری می تازند و اسبهایی را آذین می بندند که به سوی باطل گام می نهند.

جدایی از اینکه آنها عرب زبان و مسلمان هستند،انسانند!مگر واژه های آسایش،رفاه،خانواده وعطوفت و آرامش برای آنها تعریف نشده است؟

یک عده به خاطر تفکر گروهی،قومی و مدهبی شان،چشمهایشان را بر واقعیت بسته اند و نگاهشان را به جایی دوخته اند که سیاهی در آنجا بیتوته کرده است.

کلمات نمی توانند اشکهای لغزان کودکان را بر گونه هایشان نمایان کنند و ناله های زنان را به گوش آنهایی که بر شنواییشان مهر زده اند برسانند.

منتهی چون دلم برایشان می تپید،نوشتم تا آرام شوم.

به امید روزی که رهایی سرودی باشد که بر لبهای همگان چاری می شود؛رهایی از ستم،ظلم نابرابری...

ما در برابر انسانهای پیرامون خویش مسئولیم

khosroshahi — Mon, 29 Sep 2008 14:22:42 GMT

داشتم تقویم را ورق می زدم،7 مهر،8 مهر،9 مهر...،چشمم روی صفحه میخکوب شد،روز جهانی ناشنوایان،روز جهانی ناشنوایان!؟

فهمیدن این واژه هاخیلی سخته،می دونید چرا این حرف را می زنم:چون ما در زندگی روزمره مان فقط یک روز سمبلیک را به آنها اختصاص دادیم،نهادهایی که در جامعه خود را در مقابل آنها مسئوال می دانند،بسیار کمند و اقدامات کمی را برای برطرف شدن مشکلاتشان انجام داده ایم ، گاه اصلا بعضی از ما دوست نداریم در مورد آنها صحبت کنیم وآنها را سربار اجتماع می دانیم؛پس چطور می توانیم سرمان را بالا بگیریم و از کسانی که به هر نحو دارای فقدان شنوایی یا کم شنوایی ، هستند؛صحبت کنیم!

سربازان، قلبهای تپنده در اجتماع

khosroshahi — Wed, 24 Sep 2008 14:18:56 GMT

دراین مطلب قصد دارم در مورد قشری صحبت کنم که جامعه ما خیلی کم به آن می پردازه و فقط باید یک مناسبتی پیش بیاد تا ما یادمون بیفته که باید به آنها هم توجه کرد ،مشکلاتشان را مرتفع کرد،برای آنها برنامه ریزی کرد و ....

قشری که ساختارهای جامعه به علت ضعف فرهنگی ،عدم آموزش صحیح و گاهی زیاده طلبی برخی نهادها ،نمی خواهند منزلتی مناسب با شأن و جایگاه و عملکردی که در نظام مقدس جمهوری اسلامی ایران دارند، برای آنها قائل شوند.

... هر سال دریغ از پارسال

khosroshahi — Tue, 16 Sep 2008 13:08:02 GMT

همه ما کم و بیش این ضرب المثل را شنیده ایم،یا هر وقت به کارمان آمده از آن استفاده کرده ایم:که گذشته ها گذشته،دیگه دنبالش نگرد.و این درست یکی از نقاط آسیب پذیر فرهنگ ما ست که مدام زندگی همه را تحت الشعاع قرار داده است،مثل همین ایام که کاروان ورزشی ما در المپیک،مهربون رفت و مهربون تر برگشت و آب از آب تکان نخورد و شاید دیگر هم تکان نخورد.

مدیرانی که قصد برگزاری المپیک در کشورمان را داشتند؛نشان دادند که بهتر از اینها هم می توانند عمل کنند!مثلا یک مدال طلا و یک برنز....

طرح تحول اقتصادی،مسیری پرامید،اما وهم آلود

khosroshahi — Wed, 03 Sep 2008 09:55:18 GMT

زمان چه زود سپری می شود،دولت نهم ، آقای احمدی نژاد،کابینه 70 میلیونی ، تغییرات مدام درکابینه ،دولت کار و تلاش و حالاهم طرح تحول اقتصادی.... طرحی که اگر درست عملی شود؛بزرگترین طرح اقتصادی کشور محسوب می شود.طرحی که با خود شعارهای زیبایی را همراه کرده است:بهبود وضعیت معیشت طبقه ضعیف،افزایش درآمدهای مالیاتی،ساماندهی یارانه ها و.....

ولی سوال اساسی این است که واقعا قرار است چه اتفاقی در عرصه اقتصادی کشور رخ دهد؟آیا طرح تحول اقتصادی محصول تفکر کابینه نهم است وبا تغییر کابینه،ارزش راهبردی خود را از دست خواهد داد؛ یا کشور با وجود هر شخصیت و هر مجموعه ای در راس امور به ناچار باید این مسیر را طی کند