حالا فکرش را بکنید،آنی که هر روز باید این تراژدی غم انگیز را تحمل کنه،تکلیفش چیه؟ جه کاری باید بکنه؟ولی عوضش یک حسن بی نظیر داره،آنهم اینکه بیشتر می فهمه آدمهای مثل خودش چه کسانی هستند،چه کار می کنند،راجع به چه چیزصحبت می کنند،با چه چیز خوشحال می شوند و چه چیز آنها را ناراحت می کنه...؟
چرا برای مسئله حمل و نقل عمومی کاری انجام نمی شه؟چرا مترو بی.آر.تی و واحدها ما را به یاد شب اول قبر می اندازند؟چرا برای این معضل فکری نمیشه،چرا نمی توانیم دغدغه های مردم را در این زمینه کاهش بدهیم؟
چرا با وجود اینکه مسئولها دلسوزند و قلبشون برای مردم میتپه،کاری از پیش نمیره!
مرتب به مردم توصیه می شود که از وسایل حمل و نقل عمومی استفاده کنیید،به فکر پاکی هوا باشید،با ماشین تک سرنشین بیرون نیایید و خیلی از جملات قشنگ دیگه؛ولی خداوکیلی چطور میشه این امکانات کم را همه استفاده کنند؟
کاش مسئولین ما به جای سوار شدن ماشینهای لوکس و قشنگشون،از وسایل حمل و نقل عمومی استفاده می کردند تا بفهمند که وقتی داخل مترو50 نفر به شما از چهار طرف فشار میارن،چه حالی داره،یا وقتی برای استفاده از یک اتوبوس شرکت واحد مجبوری 25 تا 30 دقیقه معطل بشی به چه چیزهایی که فکر نمی کنی و سر از کجاها در نمیاری...؟ - که البته باید در مقابل سختیها مقاوم بود و برای آیندگان خوب می شود و یک کم تحمل کن؛همه کشورها که از اول حمل و نقل عمومی خوب نداشته اند و هزارها فکر دیگه.... –
من و امثال من بیش از اینکه غصه خودمون را بخوریم به نسلی فکر می کنیم که قرار هست مثل ما داخل این شهر زندگی کنه،نفس بکشه،خوشحال باشه و...؛وگرنه ما که دیگه آب از سرمون گذشته،کاش برای آیندگان بهتر بشه!کاش....
جالب اینجاست که ما ملت قدردانی هستیم؛در کشور ما مرتب از مسئولین خدوم که البته نقش مهمی را در سیستم خود ایفا نموده اند،تشکر میشود؛کسی مورد توبیخ و استیضاح قرار نمی گیرد!مدیرتها در رده های بالا ذست به دست می شود و در یک کلام آب از آب تکان نمی خورد و همچنان دارای مشکلات فراوانی هستیم و امیدوار که روزی شرایط بهتر می شود.
به قول حضرت امام خمینی(ره) که همه انقلاب ثمره وجود ارزشمند اوست و تاکید مرتب مقام معظم رهبری:مسئولین باید قدر مردم را بدانند.
