از آنچه می نوسیم نه شاد، که محزون و غمگینم ولی چاره ای ن
یست جز بیان؛ هر چند مذاقهایی را خوش نیاید و دلهایی را مکدر سازد و لی باید نوشت ....
آنچه قصد دارم به طور مختصر به آن بپردازم تا شاید تلنگری بر افکار تار تنیده ایجاد شود، فرهنگ کار و تلاش در ایران زمین است.
با آنکه مدام بر خود می بالیم که ایرانی فرهنگی به گستردگی تاریخ بشر را با خود یدک می کشد و دارای فرهنگی پویا و تمدن ساز است؛ ولی در زندگی اجتماعی از رعایت کوچکترین حقوق دیگران سر باز می زنیم و همواره آسایش را در رفاه خویش و نه دیگری می یابیم.به راحتی در عرصه اجتماع، به تضییع حقوق دیگران می پردازیم و قانون گریزی و رهابی از آن را مصداقی کامل از کیاست و زیرکی قلمداد می کنیم.
در این فرهنگ ایستادن در صف به احترام دیگران، کم خردی تلقی می گردد، و عبور از چراغ قرمز و فرصت را به دیگری ندادن توانمدی محسوب می شود.
همه در تلاشند با مقدار کار کمتر پول بیشتری به دست آورند،نیروی خود را برای چندین جا ذخیره کنند و اینگونه انسانی زرنگ و دارای اندیشه به دیگران معرفی گردند.....
ادامه مطلب
