ارتباطات جمعی

داشتم تقویم را ورق می زدم،7 مهر،8 مهر،9 مهر...،چشمم روی صفحه میخکوب شد،روز جهانی ناشنوایان،روز جهانی ناشنوایان!؟

فهمیدن این واژه هاخیلی سخته،می دونید چرا این حرف را می زنم:چون ما در زندگی روزمره مان فقط یک روز سمبلیک را به آنها اختصاص دادیم،نهادهایی که در جامعه خود را در مقابل آنها مسئوال می دانند،بسیار کمند و اقدامات کمی را برای برطرف شدن مشکلاتشان انجام داده ایم ، گاه اصلا بعضی از ما دوست نداریم در مورد آنها صحبت کنیم وآنها را سربار اجتماع می دانیم؛پس چطور می توانیم سرمان را بالا بگیریم و از کسانی که به هر نحو دارای فقدان شنوایی یا کم شنوایی ، هستند؛صحبت کنیم!

دراین مطلب قصد دارم در مورد قشری صحبت کنم که جامعه ما خیلی کم به آن می پردازه و فقط باید یک مناسبتی پیش بیاد تا ما یادمون بیفته که باید به آنها هم توجه کرد ،مشکلاتشان را مرتفع کرد،برای آنها برنامه ریزی کرد و ....

قشری که ساختارهای جامعه به علت ضعف فرهنگی ،عدم آموزش صحیح و گاهی زیاده طلبی برخی نهادها ،نمی خواهند منزلتی مناسب با شأن و جایگاه و عملکردی که در نظام مقدس جمهوری اسلامی ایران  دارند، برای آنها قائل شوند.